من میمانم و برگ کاغذهای سپیدی که روبرویم روسپی وار دراز کشیده اند و هم آغوشی با قلمم را طلب می کنند

دیگر نه گوشی می خواهم که مرا بشنود و نه چشمی که مرا بببیند

قلبی می خواهم که بتواند بنویسد!

Eylem Aktaş

Kan damlar yüreğime
Gözlerine haram değerse
Gül teninde günah gezerse
Günün birinde

Eller ayırsa, yollar kapansa
Sol yanımda senin aşkınla
Dolanırım koca dünyada
Beni unutma

Eller ayırsa yollar kapansa
Sol yanımda senin aşkınla
Kaybolurum koca dünyada
Beni unutma

Sevdalı bakışınla
Yüreğimde dağlar devrilir
Bütün ömür feda edilir
Senin uğruna

Sevdalı gülüşünle
Yüreğimde dağlar devrilir
Bütün ömür feda edilir
Senin uğruna

آن شخص را احمق فرض نکنید.

بلکه بدانید که آن شخص خیلی بیشتر از آنچه لیاقت داشته اید،

به شما اعتماد کرده است.

تند،

دور می شوم،

شلوغی خیابان و پارک را هم،

باران آغاز می شود و من

شروع می کنم به ساختن خاطره های تک نفره!

گوشی که بشنود و نرنجد

بشنود و قضاوت نکند

بشنود و تاثیر پذیرد

بشنود و بفهمد

چشم می خواهم، چشم

چشمی که ببیند و فراموش نکند

ببیند و نزدیک شود

ببیند و بفهمد

بیشتر از همیشه محتاج یک دوست شده ام انگار! محتاج یک "انسان"!

تا به حال چیز زیادی از تو نخواسته ام.

 فقط یک چیز لطفا:"خلاصم کن!"

همیشه از این کلام هگل حیرت می کردم که می گفت: «تنها چیزی که در جهان جای هراس دارد، وضعیت متحجر است، وضع بی تحرک احتضار، و تنها چیزی که ارزش شادمانی دارد وضعی است که در آن نه تنها فرد، که کل جامعه، در حال مبارزه ای مدام، برای توجیه خویش است، مبارزه ای که به وساطت آن جامعه بتواند جوان شود و به اشکال زندگی جدیدی دست یابد.»