ميان نوشت: کاش آن آينه اي بودم من... که به هر صبح تو را می ديدم... می کشيدم همه اندام تو را در آغوش...سرو اندام تو با آن همه پيچ، آن همه تاب...آنگه از باغ تنت می چيدم... گل صد بوسه ی ناب

پس نوشت: صفا يی بود ديشب با خيالت خلوت ما را...ولی من باز پنهانی، تو را هم آرزو کردم